Kimse Bilmez Ahvalimi

Kimse bilmez ahvâlimi ‘aşk ile yâr olan bilir Yedi iklîm dört köşeye hikmet ile dolan bilir İnceden ince bir sırdır anlayan bir ile birdir Üç hurûfun dört kitâbın ma‘nisini bilen bilir ‘Ayn ‘ayân eyler hakkı şîn şarâbın sunar sâki Kâf kanâ‘at kapısında durup secde kılan bilir İki elif iki nûnun bir sînin ma‘nisi olan Sırr iline sultân olur ölmezden ön ölen bilir Eyi âdem olan kişi Hak yolunda ‘adem gerek Elif ile mîmin dâlın terkîbini silen bilir Yedi yirden dokuz gökden ötesin seyr eder sâlik Bunu böyle görenlere söylemedim yalan bilir Bu cânın erdiği zevki ne bilsin görmeyen kimse Ümmî Sinân’ın ahvâlin bahr-i ‘aşka dalan bilir