Kimsesiz Mehmedlere

Sen tozlu yolların garip yolcusu Kaderin gayene uymaz Mehmedim Yaşamak uğrunda ekmek kaygusu Dizlerinde derman koymaz Mehmedim Gurbetten, yokluktan, kederden yana Yaradan hepsini bol vermiş sana Kolların durmadan çalışır amma Ellerin bol para saymaz Mehmedim Mahzun gözlerinde biriken yaşlar Sılayı andıkça akmaya başlar Yatağın topraktır, yastığın taşlar Gözlerin uykuya doymaz Mehmedim Ardıçlı dağlarda sökerken şafak Nasıl ki dalından düşer bir yaprak Senin de son göçün öyle olacak Ölürsen kimseler duymaz Mehmedim