Kuşlarda Kaldı Aklımız

Önce kuşlar girdi kanımıza, O kışkırtıcı taklalar, O hırçın pikeler ayarttı bizi. Sonra kanatlı düşlere teslim olduk, Billur geceleri bir çırpıda kanatlayıp Kadim diyardan hüküm giydik. Ama bu da yetmez oldu artık bize Ve gün geldi yamyam doyumsuzluğuyla diş geçirdik Kısa metrajlı, silik görüntülü düşlerimize. Hikmeti sorduk lisan-ı haliyle kuşta, Kuş dile geldi, besmeleyle söze girdi: “Biz hep enginlere uçarız, Sarp kayalardan saldık mı kendimizi boşluklara, Başımızı döndürür leylak kokulu vadinin silueti. Bir çocuk umarsızlığıyla geçeriz ebemkuşağının altından Ve selam dururuz kıkırdayarak karınca katarına. Aşktan ve sevgiden yana ne varsa Onu şakırız kulaklarınıza. Kendisi varsa bile ölümün, Korkusu yoktur aramızda. İşte tüm bunlar için zikrederiz Rabbimizi En güzel ve en hızlı uçuşlarımızda.” Artık biz de bir çift kanat istedik, Biz de yağmurlara tırmanıp Kendimizi ince belli rüzgârın kucağına bırakmayı istedik. “Lakin” dedi kuş, “Uçmak için önce koşmayı öğrenmelisiniz ölüme!” Ve bizler, yani tüm bedenler Öksüz bırakıp geceyi, Haykırırken hep bir ağızdan: “İnnâ lillâhi ve innâ ileyhi râciûn” Kuşlarda kaldı aklımız… Kuşlarda kaldı aklımız…