Lütfen Gel

Açsan gerçek yüzünü mehtap utanır, Görse cemâlini huriler kıskanır; Dırahşan çehren hayret uyardı gökte, Gören Seni Cemâl’in aynası sanır… Nurun ve sırrınla tecellî et bize.. Karanlıklar yıkılıp gelsinler dize; Sensizlik canımıza tâk etti çoktan, Dönüşün bayram olacak bize… Sen gideli çoğumuzda hal kalmadı, Çiçekler soldu petekte bal kalmadı; Hazan yaşanıyor hep yıllardan beri, Dahasına dillerde mecal kalmadı. İntizâr hülyamız Sen çekip gideli, Vardır belki “Sen Sen!..” diyen birkaç deli; Dön gel ne olur ağlatma bendeleri!.. Budur şu Kıtmîr’in biricik emeli…