Mehmed'im

Gayri anlatılmaz bu savaş bence, dağ taş konuşmuştu kendi dilince; “hücum» diye bir ses duydum ilk önce, sonra “Allah, Allah” dedi Mehmed’im… **** Ne ana, ne sıla, ne yar hayali, bir gör Mehmet’teki kükremiş hâli, kırpmadı gözünü, yağmur misâli; mermi yedi, havan yedi Mehmed’im… **** Bu öyle bir îman, öyle cehid ki, secde eder cümle canlı ve bitki, bir Temmuz akşamı, Allah şahid ki; şaha kalkmış vatan idi Mehmed’im… **** Tepeler… kan, barut dolu tepeler, süngü süngü, namlu namlu tepeler, en önde fırladı dedi: «bu sefer; yıkam bu ateşten seddi» Mehmed’im… **** Bir mermi göğsünü dağıtmış diye, mümkün mü tâlihe Mehmed baş eğe? meydan okur gibi kahpe feleğe, devrilirken gülümsedi Mehmed’im… **** Bu akşam yıldızlar sararmış gibi, tepeler titreşir hava kış gibi; bir dağın sırtında dağ varmış gibi omuzlamış bir Mehmed’i Mehmed’im…