Mevta

Düne kadar aboneydin harama; Hep derdin ki: ”Sözüm geçer parama” Şimdi musallada, boşa arama ; Banka vezneleri yok tabutların , Tapular bıraktın, valiz dolusu, Vârisler şimdiden, kurdular pusu. Niye getirmedin ? Hayret doğrusu ; Gerçi, bagajları yok tabutların, Yaşarken, sen de bir saplantı vardı; Minareler, sanki sana batardı. Hele sabahları, tepen atardı; Gördün ya.. Konforu yok tabutların, Hani, “Kur’an” diyen, sence yobazdı, Hani, O yobaza, her zulüm azdı Az önce mezarcı, yerini kazdı ; İmdat düğmeleri yok tabutların , Ne kadar büyüktü insana kinin. Hacıya, hocaya uzardı dilin. Konuşsana mevtâ ! Bitti mi pilin ? Oksijen tüpleri yok tabutların.