Nakkaşımız Bizi Ezel

Nakkâşımız bizi ezel bî-levn ü renk yazıp dürür Levh-i gönülden gayrının nakşını hep bozup dürür Kullâb urup cânımıza dün gün çeker kend’özüne Küllî cihândan serteser meylimizi üzüp dürür Yer ü gök dahi olunmadan “kâlû belâ” söylenmeden Kendi cemâlin görmeğe gözgü bizi düzüp dürür Ol gözgüye her dem bakar ‘âşıkların oda yakar Niceler ol Mansûr’leyin kül oluben tozup dürür Gör ‘âşık n’ider ten ü cânı dün ü gün ânı ister ânı Gel gör ânı sevenleri dü cihândan bezüp dürür Gör ‘âşıkı âvâredir ‘azmi hemen ol yâredir Düşübeni ile şâra ‘âlemi hep gezüp dürür Bu Eşrefoğlu Rûmî’yi ‘aşk deryâsının mevcleri Taşdan taşa çala çala mahveyleyip ezip dürür