Ne Götürmüş Vay Beni

Dönüp baktım aynalara son defa, Yıllar benden ne götürmüş, vay beni! Gönül gurbetinde sürmedim sefâ, Yollar benden ne götürmüş, vay beni! Muhabbet bağına serdim postumu, Vefâ yokuşunda gördüm dostumu, Tevekkülle örttüm közün üstünü; Küller benden ne götürmüş, vay beni! Bazı zaman güldüm, bazı ağladım, Bazı coşkun, bazı duru çağladım. Nicesine boşa umut bağladım; Kullar benden ne götürmüş, vay beni! Kimine muammâ, kimine sırdım, Kaç gönül kazandım, kaç gönül kırdım? Zaman zaman bülbül gibi şakırdım; Diller benden ne götürmüş, vay beni! Hey Fikret’im, şikâyetim kendime, Umutla sığındım îman bendime. «Yağmurun ardında kum kalır» deme! Seller benden ne götürmüş, vay beni!