Neme Gerek

Ben Dost hevâsına düşdüm özge hevâ neme gerek Başımda Dost sevdâsı var dahî sevdâ neme gerek Ey zâhid-i dünyâ-perest var zühdünü ‘arz eyleme Ben ‘âşık-ı şûrîdeyem zerk u riyâ neme gerek Ben Dost yolunda nakdimi hep oynayup ütdürmüşem Çün gitdi külli varlığım havf u recâ neme gerek Ben lâubâlî giderem iki cihânı n’iderem Meylim yok sekiz uçmağa pes mâsivâ neme gerek Ben uykumu fikr etmezem düş görüp ta’bîr etmezem Ben gelmezem ben gitmezem bekâ fenâ neme gerek Ben mest-i ezel gelmişem ben tâ ebed mest giderem Hiç ayılmaz esrikliğim zühd ü takvâ neme gerek Ben dost ile peymânımı “elest”den ön berkitmişem Ben Dost’u ‘ıyân görmüşem hayâl rüyâ neme gerek Gerçi sûretde insânem ben sultân-ı ins ü cânem Ben fâriğ-i dü cihânem işbu kavgâ neme gerek Ben Eşrefoğlu Rûmî’yem ben bâkîyem kadîmem Ben ol mürg-i lâhûtîyem ‘arz u semâ neme gerek