Nolaydı

Nolaydı ey Keşiş Dağı n’olaydı Senin dâim yüzün böyle güleydi Yüzün gözün kan ağlayıp şitâdan Biten dürlü çiçekler solmayaydı Senin âb u havânı matlab edip Başında her taraf yârân dolaydı Kibirle göklere baş çekmeyeydin Başında dürlü bârân olmayaydı Bu Mısrî’ye aceb bu dağ ne derdi Eğer dile gelip bir söyleyeydi