Nolaydı Ey Keşiş Dağı Nolaydı

Nolaydı ey Keşiş dağı nolaydı, Senin dâim yüzün böyle güleydi. Yüzün gözün kan ağlayıp şitâdan, Biten dürlü çiçekler solmasaydı. Senin âb-ı havânı matlep edüp, Başında her taraf yârân dolaydı. Kibirle göklere baş çekmeseydin, Başında dürlü barân olmayaydı. Bu Mısrî’ya aceb bu dağ ne derdi, Eğer dile gelüp bir söyleseydi.