Nuk Je I Vetmi Që Brengosesh

Mora rrugën të ec gjatë Në një vend që kush s’më njeh S’desha më t’jetoj n’këtë fat Se çdo shpresë më ishte ndërpre U nisa të shoqëroj malin Të shoqëroj qetësinë e tij Të largoj nga shpirti mallin Të mos kem më lotë në sy Rrugës takoj një djal të ri E mbante një shkop në dorë Më tha nuk mund të shoh me sy M’ndihmo rrugën ta kaloj Bisedova me të gjatë I tregova hallin tim Vëllau im më tha m’trego pak Se si duket një agim Gëzimi për mu është i shkurtë E i gjatë është çdo pikllim Se çdo shpresë më është këput Më mbajnë shpresat në Zotin tim Në xhamin e një fshati U ndala të fal një namaz Ta ndjej veten afër Zotit Gjithë k’to brenga t’i lë pas Aty pash një njeri Një sexhade kisht lëshu Qante i ngrati si fëmijë A ka kush mëshirë për mu? Bisedova me të pak M’trego hallin thash që ke Djalin kam t’sëmurë në shtratë E çdo shpresë më është ndërpre Kam ul kokën dhe mendohem Sa më rënd paska t’sprovuar Më fal Zot kur të ankohem Më fal Zot se t’kam hidhruar