Nurunu Mah Mihri Ruhundan

Nûrunu mâh mihr-i ruhundan alır müdâm İnkâr ederse şehr güvâhım durur tamâm Mihrâb imiş kaşın ki ana karşı kipriğin Saf saf durur kıyâma kılıp gamzeni imâm Ol hûr va’desine behişt-i visâl için Kur’an’ca i’tibâr edübem hâsıl-i kelâm Aks-i ruhun uğurladığıyçin döne döne Asıldı gözgü şehrde elden sürüldü câm Deşt üzre gird-bâd mı yâ geldiğim görüp Mecnun taprağıdır ki durup eyler ihtirâm Durgurma yolların yüğürüp tutma ey şirişk Ol serv edende nâz ile bizden yana hırâm Hem-sohbet oldu dâne-i engûr zâhide Aslı budur kim okudalar bâdeni harâm Mey-hânedir cihanda Fuzûli makâm-i emn Cehd et pir ev habâb kimi anda tut makâm Fuzuli