Sen Öz Hulkunu Düzgil Olma

Sen öz hulkunu düzgil olma el ahlâkıdan hursend Kişiye çün kişi ferzendi hergîz olmadı ferzend Zamân ehlinden öz peyvend eğer disen birav birle Kılay peyvend bârî kılmagıl nâ-ehl ile peyvend Gönül kâmını koy ger hod menin dîvâne gönlümnü Taparsın eyle yüz perkend ü sal her ite bir perkend Eşitmey halk pendin turfa kim pend ile hem dersen Kıla alsan eşitgil pend sen kim ile birmek pend Bu fânî deyr ara ger şâhlık ister isen olgıl Gedâlık nânıga horsend ü olma şaha hâcetmend Olup nefsine tâbi’ bend itersin düşse düşmenni Sana yok nefs tek düşmen kıla alsan kıl anı bend Şeker-lebler tebessüm kılganın görgeç gönül verme Ki bî-dillerni aççık ağlatır âhır bu şekker hand Cihân lezzâtını şîrîn görürsün lîk bendindir Giriftâr olma vâkıf ol ki kayd u kand irür mânend Gönülden cehl renci dâfi’i ger istesen vardur Nevâyî bâg-ı nazmı şekkeristânıda ol gül-kand Ali Şir Nevai