Sevmez mi Hassas Bir İnsan

Sevmez mi hassas bir insan, yağmuru? Hele ki can veren Nisan yağmuru… «Rabbimle ahdi pek taze!» diyerek; Severdi Rasûl-i Zîşan, yağmuru… Asırları buldu derindi sükût, Fetretti kuraklık, vahiydi umut, Cebrâil kanadı, ufukta bulut; Gül kalbine yağdı, Kur’ân yağmuru… Yağdı da cihânı eyledi gülzâr, Buz tutmuş çöllerde, ebedî bahar, Dinmedi, görürsen bak hâlâ yağar; Hikmet, ibret, mânâ, irfan yağmuru… Rikkatti, gözleri nemlendirirdi, Rahmetti, çölleri çimlendirirdi, Öyle cömert, sağnak sağnak verirdi; Var mı O’nun gibi ihsan yağmuru? Yağmur misaliydi, Hak’tan rahmete, Rahmete vesile olan ümmete, Dinmez heyecana, içten gayrete; Başı ashab, sonu ihvan yağmuru… Her yağmur duâsı, na’t ile yoldaş, Kurumasın Tâlî, gözlerdeki yaş, Çısıl çısıl ağla, ummâna ulaş; Vuslata yol versin, hicran yağmuru…