Sırf İçirdi Bize Vahdet

Sırf içürdü bize vahdet câmını cânânımız, Anınçün bir nefes ayrılmadı mestânımız. Küfr-ü imân gussasından kurtulup Yâr’in bugün, Şol ruh-u zülfünde bulduk küfr ile imânımız. Lutf ile dün gice geldi bize teşrif etti Yâr, Adın işitirken il oldu şükür mihmânımız. Nice geldi cânı teslim eyledik kurbanlığa, Hamd-ü lillâh kabul oldu bugün kurbânımız. Halk-ı âlem her dem okur “Küll-ü şey’in halik-ün”, Kendi okur dâimâ “İllâ vech” e Subhânımız. Bir aceb hatlardürür geh yazılur, geh silinur, Vech-i bâkî levhi üzre dâimâ â’yânımız. Aşinâlık arttığınca ey Niyâzî dost ile, Arttı bezm-i vahdet içre günbegün seyrânımız.