Şol Dem ki Meyi Aşkına

Şol dem ki mey-i ‘aşkına parmağımı bandım ‘Aşkın doluban içime âteşlere yandım Pervane gibi şem’-i cemâlinle demâdem Cân atmak içün şevk ile her yana dolandım Sen vaslına da’vet beni hoş eyledin ey dost Ol da’veti gûş eyleyüp uykudan uyandım Vâ’iz beni tevbîh ider ‘aşkın ile ammâ Billahi anın zenb ü hatâ vü zu’mu sandım Mahbûbu sever ‘âşık-ı şûrîde dir imiş ‘Aşk rengine ben “nahnü kasemnâ”da boyandım Var pendini vâ’iz yürü sen kendine eyle Tâ rûz-i elest ben dolu peymâneye kandım Bu ‘ucb u gurûrun seni tamuya kor âhir Dirsin ki ben itdim nideyim kendime kendim İblîs’e didiler ki ne cürm ile sürüldün Ol didi ki ‘ilm ü ‘amel ‘izzete kıvandım Bel’âm’a nef’ virdi mi gör ‘ilm ile ‘izzi Kes sözünü zâhid ben o da’vâdan usandım ‘Âşıklara dahl itmez idin zevkin olaydı Var zühdünü sen ‘aşka değiş dinle bu pendim Bin yıl ‘amel itsen yine ‘Aşkı bulamazsın Dimezsen eğer ‘aşk erine uydum inandım Kuddûsî’ye dirlerse tehî dest tehî dâmân Ol dir ki ben ol Hazret-i Gaffâr’a dayandım