Şu Benim Divane Gönlüm

Şu benim divane gönlüm Yine hubdan huba düştü Mâh cemâlin şulesine Çalkalanıp göle düştü Kiminin meskeni külhan Kimi derviş kimi sultan Herkes yari ile mihmân Ben yarimden cüdâ düştüm İntizarım hak kelâma Kâmilden gelen selama Rüzgar esti şu aleme Bize bâd-ı sabâ düştü Birgün felek cana kıyar Bizi kaptan kaba koyar Eller atlas libas giyer Şükür bize aba düştü Kul Yusuf’um der bu demler Gözümden akıttın nemler Çekticeğim bu sitemler Bana yardan reva düştü