Talip İsen Verme Şeyhine Keder

Tâlib isen verme şeyhine keder K’ol kederden döndürür senden nazar Gıll u gışdan arıdıgör gönlünü Çünkü kalbi sâfîdir sâfı sever Bakma inkâr ile pîrin yüzüne K’ol nazardan redd olasın bî-haber Garra olma kahr iden dem pîr eğer Lutf edüben yüzüne bakup güler Nakd-i kalb içüb mehekdir kalb-i pîr Saklayuben kalbin andan kıl hazer İşüdüp anlamadın ne dediğin Sâde-dil tâliblere hayru’l-beşer Dedi muhlis çün hatar vardır azîm Pes neden sen fâriğ oldun bî-hatar Cehlini ilm edüp ey tâlib sana Nef’ini darr etmegil hayrını şerr Rûşenî’den işidirdim Gülşenî Sâde-dil olan pîr cândan sever