Tealallah Zihi Sultan

Te’âlallâh zihî sultân ki ana hiç zevâl irmez Meliklik ana yaraşır ki ‘azl u intikâl irmez Kamudan uludur kadri sınık gönüldedir sadrı Anın dîdârının bedr-i kemâline hilâl irmez Kadîm ü bî-zamân oldur mukîm u bî-mekân oldur Hakîm ü bî-nişân oldur ki hîç idrâk ü bâl irmez Kerîm ü ber-kemâl oldur Rahîm ü bî-zevâl oldur ‘Azîm ü bî-misâl oldur ki zâtına misâl irmez Vekîl ü lâ-yezâl oldur Celîl ü zü’l-Celâl oldur Cemîl ü zü’l-Cemâl oldur ki hüsnüne cemâl irmez Hüve’l-Evvel hüve’l-Âhir hüve’l-Bâtın hüve’z-Zâhir Zihî Fa”âlu ol Kâdir ki ‘aczi yok melâl irmez Zihî Evvel ki önüne yetişen kendidir gine Zihî Âhir ki sonuna hisâb-ı mâh u sâl irmez Zihî Zâhir ki bu gözler göremez niçe kim gözler Zihî Bâtın ki her yüzlerde görünür hayâl irmez Hemîşe gösteren gören hemân oldur alan viren Hiç andan özge kimseden kamu halka nevâl irmez Ana yüz bin şükür minnet çü virdi bize çok ni’met Ki key ednâsına kıymet virüben milk ü mâl irmez Ezeldir inmez ü ağmaz kimesne hükmünü yığmaz Ebeddir kim ana hergiz nüzûl ü irtihâl irmez Ne ol Hakk doğdu kimseden ne hod kimse doġar andan Münezzehdir ta’allukdan ana bahs u cidâl irmez Ana bahs u cidâl ehli kuru lâf u makâl ehli Ne irsün kıyl ü kâl ehli çü değme ehl-i hâl irmez Anın zâtında bahs iden biri hâtîdir ikiden Nedir disün cevâb iden çü sırrına suâl irmez Hezârân kârubân göçüp delim berr ü bahri geçüp Zihî a’lâ ki çok uçup ana hiç perr ü bâl irmez Eğer her merd-i kâmiller anı vasf ide bin yıllar Dimez binde birin diller kaluban kendü lâl irmez Kamu tâlib anı soylar dün ü gündüz anı söyler Ana nice elif boylar bükülüp oldu dâl irmez Muhît-i şeş cihetdir hep ‘aceb pes kandadır ol Rabb Ki ‘arş u ferş u şark u garb cenûb u hem şimâl irmez Değil andan cüdâ her şey bize bizden yakın ol Hayy Biz andan key ırağız key delimdir kim visâl irmez Şerîki çifti ok tekdir münezzehliği bî-şekkdir Yolu hak kavli gerçekdir işine mekr ü âl irmez Sıfatı “kul hüvallah” ol Hudâ’nın zât-ı pâkinin Anın keyfiyyeti yokdur bu sırra kıyl u kâl irmez Bu yolda var delim perde ne kılalım ki bizler de Geçüp gitmeğe ol ferde kanı tâkat mecâl irmez Gerekdir yolda kılavuz ki sâlik menzil alavuz Ana kimse kılavuzsuz muhâl-ender-muhâl irmez Cihânda gerçi ey yârân delimdir mürşid-i pîrân Velî Hâce Ali Sultân makâmına makâl irmez O şâhın sevgili kulu ganî dergâh-ı makbûlü Kime kim gösterür yolu varır doğru dalâl irmez Meğer ol mürşid-i kâmil kıla bizi ana vâsıl Bize bizliğimiz hâil ana ansız ricâl irmez Kemâl Ümmî seni sen ko “ene” gitsin ki kala Hû Çü birdir ana gayrı o hezârân bin kemâl irmez Hayâli derdi ol cânın başıdır cümle dermânın Visâl-i dâdına anın nebât u kand u bâl irmez