Veysel Karani

Üveys derler bana yemen ilinde Resul’un hasreti yaktı derinden Bir muradım vardı o da Rabbim’den Kavuşmak Resul’e var mı nasipte Gözlerim uykusuz gönlüm şuursuz Sensiz bu alemde ben hep huzursuz Gidemem hasta anamdan izinsiz Mecnunum aşkından kaldım soluksuz Anam verdi izin düştüm yoluna Bitecek hasretlik belki yarına Bir tebessümüne tüm ömrüm feda Seni göremezsem zindan bu dünya