Yaktı Aşkın Narı

Yaktı aşkın nârı cismim demâdem ağlar bana Kalmışım vâdi-i çöllerde tenhâ garip Kimse bilmez hâlimi, bilen olsa ağlar bana Ah-u feryâdım çıkarsa âsumâna şöyle bil Hûri, gılmân-u melekler âsumân ağlar bana Bir kerre âh etsem yakar cihânı âteşim Belki ot bitmez kûh ile sahralar ağlar bana Ol gün olur varırız ol padişah divânına Kimse bilmez hâlimi, bilen olsa ağlar bana Fehmi’yâ vardır elinde arzuhâl sultanına Tâ ezel yazmış kalem “Levlâke levlâk” şânına