Yalan Dünya

Mızrabı bıraktım, sazı bıraktım; Hepsi senin olsun, al yalan dünya! Perdeyi, notayı, sözü bıraktım; Kendin söyle kendin çal yalan dünya! Yıllarca beyhûde hayaller kurdum, Girdabın içinde dolandım durdum, Değilmiş burası mutluluk yurdum; Zehirmiş sunduğun bal yalan dünya! Yokuşlarda koştum, düzde yürüdüm, Çimenler tutuştu, közde yürüdüm, Hep yerimde saydım, sözde yürüdüm; Gözyaşım sel oldu, «sal” yalan dünya! “Hırs-ı mal üzere» olanı yuttun, «Hubb-i câh» düşünen kalbi uyuttun, Peşinden koşanı kıskıvrak tuttun; Doladın boynuna mal yalan dünya! Kimine gurbetsin, kimine sıla, Kimine rahmetsin, kimine belâ, Kimi atlas-ipek şala müptelâ; Kiminin gözünde çul yalan dünya! Ne kaldı elimde kalemden gayrı, Hasretle yoğrulmuş elemden gayrı, Azığım var mı ki çilemden gayrı; Kahvesiz fincanda fal yalan dünya! Oysa sende gördüm; kışı, baharı, Seyrettim üstünde leyl ü nehârı, «Akleden» âhire bırakır kârı;Hakk’ı bulan O’na kul yalan dünya! Müdâvim olursa dilim zikire, Kalem ile kâğıt kâfî fakire, Kayıyor üstünde ömrüm habire; Kırıldı tuttuğum dal yalan dünya! Bir tek can borcum var, o da Allâh’a, Dilerim mazlumlar erer felâha, Ecel atım bir gün kalkınca şâha; Sen, seni sevenle kal, yalan dünya!