Yananlar

Yananlar yanar durur, tıpkı ocaklar gibi, Âteşi rûha vurur, her dalgası bir tipi… Muzdarip olan inler, şimdilik o ağlasın; Dertli sînesin dağlar, rûhsuz ne sanar sansın! Bahis açma gamsızdan, içime sis saçılır; Nefes et kardan-buzdan, gözüm-gönlüm açılır… Çoğunda yürek paslı, ölmeden ölüp gitmiş.. Bedende rûhlar yaslı, sanki işleri bitmiş. İnâyet ola Hak’tan, nabızda teklemeler; Şapa oturmuş çoktan, her dem emeklemeler. Azme kement vurulmuş, yiğitlikten yok eser; Yorulmazlar yorulmuş, diri ölüden beter. Başını yere koyup, inlesin inananlar; Ağlasın hakkı duyup gönlünde uyananlar..!