Yerdeyim

Yeşeren bir alevim, yılanların dilinde, Kanayan bir yaranın sezildiği yerdeyim. “ Zikrullâh “ı nakşedip Mevlânâ’nın ilinde, Şems-i Tebriz’in aşka, süzüldüğü yerdeyim. Kaç asır geçti bilmem, hâlâ arar dururum, Güneşin saçlarını dehlizlere vururum, Ya ben yâri bulurum, ya eririm, kururum; Mansûr’un; “Ene’l-Hak »la yüzüldüğü yerdeyim. Yakubî hıçkırıkla galip geldik zamana, Sabr-ı Eyyüb elinde dertler gelir amâna, Rüyalar yormak için döner yollar zindana; Dağların, sevdalara ezildiği yerdeyim. Çağın karanlığına nur damlayan kalemin, Sırrında açan “Gül”e secdeye varır zemin, Karınca çığlığında saklı duran âlemin; Kora düşmüş buz gibi, çözüldüğü yerdeyim. Çatlar zaman kozası aralanır perdeler, Ayrışır bütün renkler, ayna tutar hâldeler, Öyle bir demdir ki o, her can “vay nefsî!” meler; Hesabın alınlara yazıldığı yerdeyim.