Yine Geldi Meded Mahı Muharrem

Yine geldi meded mâh-ı Muharrem Gözümden hûn rîzân olacak dem Yine bir yâre açdı çerh-i gaddâr Bu yanık sîneme yok ana merhem Muhammed ümmeti kân ağlamaz mı Garîk-i hûn ola mahdûm-i a’zam Neden lâyık bu rütbe cevre hâşâ Dü çeşm-i Mustafâ sıbteyn-i ekrem Muhibb-i hânedân-ı ehl-i hakîkat Bu günde nûş iderler su yerine semm Bu günde kasd idüp Âl-i Abâ’ya Yezîd ibn-i sefîh ehl-i cehennem Değildir âdemi ol bed kim Bu zulmü irtikâb eyler mi âdem Ne cür’et ile bilmem kahbe hınzîr Hüseyn’i eyledi bu rütbe dil-gîr O şâhı sûretâ itdi mükedder Nihâl-i kaddini hâke berâber Hakîkatde cüdâ itmişdi ammâ Gürûh-ı evliyâya tâc-ı ber-ser İki gül goncasıdır Mustafâ’nın İmâm-ı evliyâ evlâd-ı Hayder Hakâret zann idüp sûretde hınzîr Şeh-i ehl-i semâya çekdi hançer Müslümânlık idermiş iddiâ hayf Bu günden sonra ol mel’ûn-i ebter Yarın dîvân-ı Hakk’da seyr iderler O kanlı kâfiri hep ehl-i mahşer İki dünyâda da Bârî teâlâ Anı Gebr u Yehûd’a itdi rüsvâ Delîl ü rehber istersen Hudâ’ya Yüzün sür hâkipâ-yı Murtazâ’ya Alup ey dil o rûz-i mahşer Hemân ağla Şehîd-i Kerbelâ’ya Virüp Zeynü’l-ibâd’ın nûr-ı vechi Cihânda zîneti arz u semâya Muhammed Mehdî ile ihtidâ et Ki bunlar oldu serdâr etkiyâya Kibâr-ı dîn idüp ma’sûmları Hak Müşâbih her birisi enbiyâya Der-i isnâ ‘aşerden gayrı bâba Gider mi ehl-i bâtın ilticâya Demâdem ‘arz-ı hâcât eyle ey dil Cenâb-ı Fâtımâ Hayru’n-nisâya İlâhî eyle yarın rûz-ı mahşer Penâhım Zevce-i Sâkî-i Kevser Bu kemter bendene eyle inâyet Meded ey Hazret-i Şâh-ı velâyet Yeter yandık yeter sûz-i firâka Yetişe âb-ı Kevser ile himmet Terahhüm itmeyüp bir seng-dil-hîz Hüseyn’e itdi bu rütbe ihânet Der-i vâlâsına mensûb olanlar Olurlar mazhar-ı feyz-i kerâmet Şehîd-i Kerbelâ mahdûm-i zî-şân Susuz nûş eyledi câm-ı şehâdet Ol dem mâu’l-hayâtı zulmete gark Anınçün eylemişdir Rabb-i İzzet Ne kâfir rû-siyeh bir bî-amândur Yezîd’in âl ü a’vânına la’net Yeter küfrüne bürhân bu mesâib Cehennemde ola yâ Rab mu’azzeb Bu vîrân hâneyi zann itme ma’mûr Değil cây-ı meserret olma mesrûr Harâb olmuşdu vakt-i Kerbelâ’da Olur mu köhne dünyâ gayrı ma’mûr Hemân evsâf-ı Âl-i Beyt’e ömrüm Cihânda tâ-be-mahşer ola mahsûr Bu kara yüzlü Leylâ’yı İlâhî Der-i isnâ ‘aşerden eyleme dûr Melâz-ı melceim Âl-i Abâ kıl O dem ısyân ile oldukça mahşû Ola her bir nefesde bin tahiyyât Hudâ şehîdlerin itdikçe pür-nûr Bağışla cürmümü hayrü’l-Betûl’e Gözümden nûr-ı vechin itme mestûr ‘Usâta ‘âdeti lutf u ‘atâdır Şefî’im Bint-i Mahbûb-i Hudâ’dır