Zuhuru Kainatın Madenisin Ya Resulallah

Zuhûr-u kâinâtın ma’denîsin yâ Resûlallâh, Rumûz-u Künt-ü kenz’in mahzenîsin yâ Resûlallâh. Beşer denen bu âlemde senin sûretle şahsındır, Hakîkatta hüviyette değilsin yâ Resûlallâh. Vücûdun cümle mevcûdâtı nice câmi olduysa, Dahî ilmin muhît oldu kamûsun yâ Resûlallâh. Dehânın menba-i esrâr ilm-i men ledünnîdir, Hakâyık ilminin sen mahremîsin yâ Resûlallâh. Ne kim geldi cihâna hem dahî her kim geliserdir, İçinde cümlenin ser-askerîsin yâ Resûlallâh. Cihân bağında insân bir şecerdir gayriler yaprak, Nebîler meyvedir, sen zübdesisin yâ Resûlallâh. Şefâat kılmasan varlık Niyâzî’yi yoğ ederdi, Vücûdu zahmının sen merhemîsin yâ Resûlallâh.