Âdem

Hudâ’nın sanatına âyîne ‘âlem Düşüpdür sâni’in mir`âtı âdem Odur âdem ki nefsin tanımışdır Olupdur Hızr ü İlyâs ile hemdem Ne görürse iyi kem zîr ü bâlâ Görür öz nefsini her bakdığı dem Eğer râ’î eğer mer’î vü mir`ât Kamunun aslıdır âdemdeki dem Nefesdir bahr‐ı zât ancak hurûfu Anın emvâcı bil ol şâd u hurrem Göründü bahr‐ı kândan bunca emvâc Olur zâhir gider yine kalır yem Bu ‘âlem de bahirdir hem mevâlid Anın emvâcıdır şekk ile demem Hezârân mevci bir anda yok edip Eder emsâlini tecdîd demâdem ‘Aceb misli demek gayri demek mi Yâhud ‘ayni mi yâ cem’imi desem Bilen ‘ayn ü bilmeyen gayr demek Budur şâfî cevâb Allahü a’lem Özü evvelkidir sûretle durur gayr Ki yani cân odur terkîb o demem Ki zîrâ cân bir oldu çok sûret Budur kavl‐i muhakkik hem müsellem Desen niçün bilinmez hâlî ûlâ Çün oldur sonra niçün dir ki bilmem Tegayyürden bilinmezlik zuhûru O birlikden durur dediği bilsem Niceyse neş’e‐i ûlâda gönlü O zevki arzular sânîde bî‐kem Taleb evvelki zevki hükm‐i cândır Cehl terkîbinin hükmü ol ebsem Kamû bir noktadır ‘ilm ancak ey dost Çoğaldıkça dolar kalbe hemm ü gam Niyâzî taht‐ı “Bâ”da nokta oldu Ali’nin sırrına olalı mahrem