Ağyar Kalmadı

Ben sanırdım âlem içre bana hiç yâr kalmadı Ben beni terk eylerim bildim ki ağyâr kalmadı Cümle eşyâda görürdüm hâr var gülzâr yok Hep gülistân oldu âlem şimdi hiç hâr kalmadı Gece gündüz zâr u efgân eyleyip inlerdi dil Bilmezem n’oldu kesildi âh ile zâr kalmadı Gitti kesret, geldi vahdet oldu halvet dost ile Hep Hakk oldu cümle âlem çarşı pâzar kalmadı Dîn diyânet âdet ü şöhret kamu vardı yele Ey Niyâzî n’oldu sende kayd‐ı dindâr kalmadı