Bir Can Gelir Bir Can Gider

Bu vücûd iklîmine bir cân gelir bir cân gider Gâhi cânân cân olur gâh cân bî-cânân gider Emr-i nefse râm olup dâim mücâhid olmayan Hâib u hâsir kalır nâdân gelir nâdân gider Her hevâ mahvolmadan etmez tecellî fakr-i kül Giymeyen takvâ donun şâh olsa da hırmân gider Bilmeyen asl-ı vücûdu bulmayan Mevlâsını Sûretâ insân gelir de sîretâ hayvân gider Cümle eşyâyı bizâtillâh kâim görmeyen Görmez ol râhat yüzü nâlân gelir nâlân gider “Men aref” sırrın duyup Mevlâsına varın veren Hâdim-i insân olan insân gelir insân gider Varlığındır mâni‘-i tevfîk olan etme cedel Bu misâfir-hânede handân olan giryân gider Nûr-ı tevhîdi karartır şehvet ü hırs u gazab Hubb-i dünyâya dalan üryân gelir üryân gider Dergâh-ı pîri, Cenâb-ı Hazret-i Belhî’ye kim Sıdk ile dil bağlasa ol kul gelir sultân gider Nefsile kâim olup kim secde etmez âdeme Ey Kemâlî bil anı şeytân gelir şeytân gider