Düştü

Çün sana gönlüm mübtelâ düştü Derd ü gam bana âşinâ düştü Zühd ü takvâya yâr idim evvel Aşkla benden hep cüdâ düştü Vâiz eder gel aşkı terk eyle Nideyim sabrım bî‐vefâ düştü Nice terk etsin aşkı şol âşık Ana karşı sen mehlikâ düştü Vechini görsem dağılır aklım Zülfün ona çün muktedâ düştü Kim seni buldu kendi yok oldu Vaslına ey dost cân bahâ düştü Aşka uşşâkın da’vet etmişsin Cân kulağına ol sadâ düştü Bu Niyâzî’nin hiç vücûdunda Zerre komadı hep bekâ düştü