İnsan Eden

Ey bu cümle kâinâtın aslını bir cân eden Âdemi kudretle ol câna sevip cânân eden “Alleme’l-esmâ” ile hem tâc‐ı “kerremnâ” ile ‘Arş‐ı a!’lâda melekler cem’ine sultân eden Vech-i âdemle cihân fânûsunu tenvîr edip Künh-i zâtına o vechi hüccet u burhân eden Evvelin Âdem sonun Hâtem kılup bu ‘âlemin Hâtemi mahmûd-i cennet zübde‐i insân eden Nokta‐i pergâr‐ı ‘âlem Ahmed’in zâtın kılıp Sırrını kutb‐ı hakîkat mazhar‐ı Rahmân eden Enbiyâ vü evliyâ hep mazhar‐ı envâr‐ı Hakk Mustafâ’da her şu’ûnun cem’ edip bir şân eden İsmi resmi mahv iken bu ‘âciz ü bî‐çârenin Nâmını Mısrî verip dillerde âd u sân eden