Kimin ki Sensin

Kimün ki sensin iy Kâdir kamu yollarda yoldaşı Senün emrünile anun bezenmişdür içi taşı Dışında devlet erkânı içinde ma‘rifet kânı Senünle gönül vü cânı ne var gezse tagı taşı Uzun yaşın sonı ölmek döner aglamaga gülmek Seni bulmak seni bilmek kurutmaz tâ ebed yaşı Seni sevmekden oldum faş oluk gibi akar çün yaş Eger yaşarısam bin yaş ko aksun gözümün yaşı Gözüm her dem seni gözler dilüm her dem seni söyler Bu cân u dil seni soylar onulmaz yüregim başı Baş oldı yüregüm senden degülsin ayru sen benden Dükendi gitdi uş sen ben kesildi benligüm başı Ne ben kaldum ne benlik var sensin varsun agyâr u yâr Gören âyînede dîdâr çü sensin göremez şaşı Seni gören girü sensin kamu alup viren sensin Ol nakşı gösteren sensin ki sensin cümle nakkâşı Bu cümle nakşı sen yazdun yüzünde rengi sen düzdün Kamu yüzlerde sen yazdun kalem birle gözü kaşı Gelün isteyelüm yâri bize lutf eyleye bâri Bî-çâre Yûnus’un cânı fidâ dost yolına başı