Kütük ve İnsan

Bir hurma kütüğü vardı mescitte, Peygamberimiz; yaslanırdı ona hutbede, İlim verir, aydınlatırdı ashabını, Kuru kütük de dinlerdi, sessizce. Yeni bir minber yapılınca mescide, Kütüğü kaldırmışlardı, başka bir yere, Acı acı hıçkırarak ağlıyordu kütük, Ashabı da dayanamadı o hâli görünce. Sevgilisinden ayrılmanın acısıydı, Hiçbir şey teselli etmiyordu O’nu, Peygamberimizin yanına getirilince sustu, Okşanınca başı adeta sevinçten uçtu. Peygamberimiz buyurdu ki; Seni dikeyim istersen kök sal dünyaya, İstersen cennete dikeyim, meyve ver insanlara, Kütük bile ebediyeti seçti fani dünyada. Ey dostlar bizler olamadık bir kütük kadar, Kavuşmasaydı Nebi’ye, ağlayacaktı kıyamete kadar, O kuru bir kütükken gerçekleri biliyor da, Bizler insan olarak nasıl yaşıyoruz dünyada?