Münacat

Hamd-i lâ-yuhsâ Hudâ’nın şânına mutlak sezâ Sâni-i tekvîn O’dur îcâdına yok intihâ Hem senâ-yi âferîn olsun o zâta bî-aded Kullarına fazl u ihsân eylemiş kim lâ-yuâd Nev’-i insânı husûsâ gayrıdan kılmış şerîf “Ahsen-i takvîm” ile öğmüş yaratmış hem zarîf Nüsha-i insânda kılmış âlem-i kübrâyı cem‘ Zâtını tevhîd için vermiş ona hem nutk u fem Şâir-i gâfil nizâm-ı nazmı kılmışken vebâl Ârif-i billâha kılmış şi’r ü nazmı Hak helâl Âlem-i farkda ne hoşdur dilberin vechinde hâl Âlem-i tevhîdde kim var levn ü sûret bir hayâl Cümle eşyâ bir cemâlin mazharı düşmüş meğer Ânın içün rûz u şeb ay gün felek durmaz döner Bir tecellî mazharı âlemler etmiş âşikâr Bilmezem hâb mı hayâl mi yâ nedir bu rûzigâr Aşk ile kılmış kimin âşık kimin ma‘şûk-i râz Âşıka yanmak yakılmak ma’şûkun elinde nâz Her sıfattan görünen ol gören oldur bî-gümân Vech-i dilber ziyneti, hem âh u zâr-ı âşıkân “Kulhü va’llâhü ahad”, “âmentü billâhi’s-samed” Doğmadı doğurmadı şânında yok “kufven ahad” Bâ-husûs ol masdar-ı âlem Muhammed Mustafâ Mersad-ı Hak’dır cemâl-i nûr-ı pâk-i pür-ziyâ Şânını “Levlâk” okur hem medh eder Bârî-Hûdâ Bûsitân-ı âlem anınla bulur neşv ü nemâ Mazhar-ı Hak’dır vücûdu Rahmeten-li’l-âlemîn Vech-i nûrundan bezetmiş yârim etmiş nâzenîn Rûhuna yâ Rab salât et, cismine bî-had selâm Ez-ezel âbâd-ı dünyâ tâ ilâ yevm-il kıyâm. Vâlideyn-i Ehl-i Beyt amm-i selâse ibn-i amm Çâr-yâr-ı sâdıka, ashâba hem küllü’l-ümem Nefsini bilmekden âcizken Kemâlî bi-ta‘ab Medhi-hân olmuş “hüda-Peygamberi” gâyet aceb