Seni Muhtaç Eden

Seni muhtâç eden eşyâya sensin Hak değil muhtâç Seninçün aç olan eşyâ önünde görme kendin aç Hayât-ı fânîyi bâkî görenlerdir ölenler hep Bu dâre ne gelen var ne giden var anla gönlün aç Cahîm-i tende kalma kalbe gir cennât-i Adn oldur Akar altında enhâr neş‘esiyle rûh eder mi‘râc Hayâl-i unsûr-ı Leylâ karartmış nûr-ı Mevlâ’yı Gözün görmez kulak duymaz edersin sen seni iz‘âc Unuttun aslını rûhu düşürdün düzâh-ı cisme Nice âbâ vü üm geçdin olunca nutfe-i emşâc Vücûdun fehm kıl vehmin seninle doğma düşmandır Budur bâğ-ı cinândan Âdem’i arza eden ihrâc “Nefahtü fîhi mi’n-rûhi”le serdâr-ı avâlimken Seni mest eylemiş emvâl ü evlâd fitne-i ezvâc Değiştin neş‘e-i ûlâ mezâkın zevk-i dünyâya O süflî, düşmanı âbâ vü ecdâdındır ondan kaç Ukûli seyredip eflâki geçtin unsûra düştün Giyindin hil‘at-i insânı örtdün ma‘rifetden tâc Kemâlî bahr-i aşka gark olup kesb-i kemâl eyle Halel vermez o deryâ-yı muhîte kesret-i emvâc.