Vaiz

Bugün bir meclise vardım oturmuş pend eder vâiz Okur açmış kitâbını bu halkı ağlatır vâiz İkiye bölmüş cihân halkını birini cennete salmış Eliyle kürsüden birin tamuya sarkıdır vâiz Çıkar ağzından âteşler yakar şeytân-ı mel’ûnu Sanasın yedi tamunun ‘azâbı kendidir vâiz Tamuya şöyle doldurmuş içinde yok duracak yer Ana yerleşdirir halkı ‘aceb hizmetdedir vâiz Yaraşır va’z ana hakkâ ki yanar yakılır her dem Niyâzî’nin hemân ancak cihânda âdıdır vâiz