Bayezid’in Kanuni’ye Mektubu

Ey serâser âleme sultân Süleymânum baba, Tende cânum cânımın içinde cânanum baba, Bâyezidine kıyar mısıin benüm cânum baba? Bî-günâhım, hak bilür, devletlü sultânum baba. Enbiyâ ser-defteri ya’nî ki Âdem hakki-çün, Hem dahî Mûsâ ile İsâ vü Meryem hakkı-çün, Kâinâtun serveri ol rûh-i a’zam hakki-çün, Bî-günâhım, hak bilür, devletlü sultânum baba. Sanki Mecnûnam bana dağlar başı oldu durak, Ayrılup bi‘l-cümle mâl ü mülkden düşdüm ırak Dökerüm gözyaşunu “Vâ-hasretâ dad el-firâk” Bî-günâhım, hak bilür, devletlü sultânum baba. Kim sana arzeyleye hâlim eya Şâh-i Kerîm Anadan, kardaşlarumdan ayrılup kaldum yetîm, Yok benüm bir zerre isyânum, sana Hakdur ’alîm, Bî-günâhım, hak bilür, devletlü sultânum baba. Bir nice ma’sûmum oldugun şehâ bilmez misin, Anlarun kanuna girmekden hazer kıilmaz mısın Yoksa ben kulunla Hak dergâhına varmaz mısın Bî-günâhım, hak bilür, devletlü sultânum baba. Hak teâlâ kim cihanın şahı itmişdür seni Öldürüp ben kulunu güldürme şahum düşmeni Gözlerim nuru oğullarımdan ayırma beni Bigünâhum, Hak bilür devletlü sultânum baba. Tutalum iki elim baştan başa kanda ola Bu meseldür söylenür kim kul günâh itse n’ola Bâyezîdin suçunu bağışla kıyma bu kula Bîgünâhım Hak bilür devletlü sultânum baba