Kanuni’nin Bayezid’e Mektubu

Ey dem-â-dem mazhar-ı tuğyân ü isyânum oğul, Takmayan boynına hergiz tavk-ı fermân’ım oğul, Ben kıyar mıydım sana ey Bâyezid Hânum oğul, Bî-günâhum dime bari, tevbe kıl cânum oğul. Enbiyâ vü evliyâ, ervâh-ı a’zam hakkıçün, Nûh u İbrahim ü Musî İbn-i Meryem hakkıçün, Hatm-ı âsâr-ı nübüvvet Fahr-i Âlem hakkıçün, Bi-günahum dime bari, tevbe kıl canum oğul. Âdem adın itmeyen Mecnun’a sahralar durak, Kurb-i taatdan kaçanlar daima düşer ırak, Tan degüldür dir isen “Vâhasretâ, dâd-el-firak” Bi-günahum dime bari, tevbe kıl canum oğul. Neşet-i Hakdur nübüvvet, ram olan olur kerim, “Lâ-t’akul üf!” kavlini inkâr eden kalur yetim, Taat’a, isyana âlimdür Hudavend-i azîm, Bi-günahum dime bari, tevbe kıl canum oğul. Rahm ü şefkat, zib-i iman olduğun bilmez misün, Ya dem-i ma’sum’u dökmekten hazer kılmaz mısun, Abdi âzâd ile Hak dergahına varmaz mısın, Bi-günahum dime bari, tevbe kıl canum oğul. Hak reâya-yi muti-e ra’i itmişdür beni, İsterem mağlûb idem ağnâm’a zi’b-i düşmeni, Haşa lillah öldürürsem bî-güneh nagah seni, Bi-günahum dime bari, tevbe kıl canum oğul. Tutalum iki elüm başdan başa kanda ola Çünki istiğfar idersün biz de afv-itsek n’ola Bayezîd’üm suçını bağışlaram gelsen yola, Bi-günahum dime bari, tevbe kıl canum oğul.