Çün Sana Gönlüm

Çün sana gönlüm mübtelâ düşdü Derd ü gam bana âşinâ düşdü Zühd ü takvâya yâr idim evvel Aşk ile benden hep cüdâ düşdü Vâ’iz eydür gel aşkı terk eyle Nideyim sabrım bî-vefâ düşdü Nice terk etsin aşkı şol âşık Ana karşı sen meh-likâ düşdü Vechini görsem dağılır aklım Zülfüñ ana çün muktedâ düşdü Kim seni buldu kendi yok oldu Vaslına ey dost cân bahâ düşdü Aşka uşşâkın da‘vet etmişsin Cân kulağına ol sadâ düşdü Bu Niyâzî’nin hîç vücûdunda Zerre komadı hep yaka düşdü