Neyleyem Gönül Seni

N’eyleyem gönül seni dîvânesin dîvânesin Geçdi ‘ömrün olmadı uslanasın uslanasın Mâsivânun cümlesin mahrem idündün özüne Hak ile illâ n’idem bîgânesin bîgânesin Her ne denlü zînetine zâhirün sa‘y idesin Kalbi ma‘mûr itmedün vîrânesin vîrânesin Hâlıkundan gayrıyı maksûd idinme şöyle kim Özge ma‘bûdun ola büthânesin büthânesin Nice bir yağmaya virdi kalbüni cünd-i hevâ Olmadı Hak yolına talanasın talanasın Kalbi Beytullâh okıdı ol Habîb-i Kirdgâr Sende bu iş yok meger bî-hânesin bî-hânesin Nice bir nefsün hevâsında yilersin rûz u şeb Dahi vakt olmadı mı usanasın usanasın Her çerâğa dil virüp devr eylemegil Şemsiyâ Çün ezel Hak şem‘ine pervânesin pervânesin